“In het groene dal,in het stille dal.”

 

Vrienden ,het jaarlijkse trainingskamp van uw helden zit er helaas weer op en zoals elk jaar is het weer een doorslaand suc6 geworden en vooraleerst wil ik een ieder bedanken voor het lachen en de gezelligheid. Ook de organisator verdient weer een dikke pluim voor het regelen van alles en wij nemen dan ook diep ons petje af voor de tijd en moeite die er weer ingestoken is maar het resultaat was navenant. De pret begon al bij het verzamelen en de slagroomtaart was de kers op de ehhh taart. Na aldus gelaafd en gespijsd te zijn werd het instappen in de auto en het vizier op het verre zuiden te richten. De reis verliep gelukkig zonder bijzonderheden en met een schuchter zonnetje was het ook plezierig om te rijden. De plaatsnamen werden steeds exotischer dus wisten we instinct matig dat we Valkenburg naderden en dat was dan ook zo. We vonden ook een ruime parkeergarage en na een kleine wandeling werden we helaas geweigerd bij Brownies en Downies omdat dan het verschil tussen bedienend personeel en klanten te gering werd. Gelukkig bood het naastgelegen etablissement soelaas en daar konden we om twee uur nog aan een twaalf uurtje gebruiken en dat ging erin als god’s woord in een ouderling. Uiteraard vloeide ook het gerstenat rijkelijk en was het al ernstig gezellig. Na aldus een ferme ondergrond gelegd te hebben werd het tijd om naar het huisje te gaan en dit was een plezierige verrassing. Het was weer goed geoutilleerd en na het kleertjes ophangen en bedjes opmaken werd het toch wel weer ernstig tijd voor een biertje en die hadden we toevallig ook meegenomen dus dat kwam weer mooi uit. Aangezien de vriezer niet werkte werd het na ampel beraad prudent geacht de borrelhapjes soldaat te maken als avondmaal en zo gezegd zo gebakken . Na dit spektakel vroeg Ramon het woord om even een moment stil te staan bij het grote gemis van onze vriend Jan. De woorden kwamen “ab imo pectore ‘(uit het diepst van het hart) en het gaf naast vochtige ogen en weemoedig verlangen ook een grote verbondenheid weer. Dit wordt weerspiegeld in het mooie spreekwoord “amicus certus inre incerta cernitur ‘ ( een echte vriend wordt in onzekere tijden opgemerkt) . Hierna werd er een toepasselijk lied van Andre Hazes opgezet en toasten we met een biertje op hem en er werden nog wat leuke annekedotes uitgewisseld en zo konden we de tranen weglachen. Hierna werd het zoetjesaan tijd een plan te maken voor de rest van de avond en aldus geschiedde .Er reisde een delegatie af naar Valkenburg om daar een biertje te scoren terwijl de bejaardenkabel het pand bleef bewaken.

Zij deden dit met muziek erbij en wat lekkere hapjes klaargemaakt door onze culinair specialist en het meeste was lekker maar hij zette ons ook iets voor waar we niet vrolijk van werden en we besloten om dit maar te laten staan en na een amusant uurtje werd het tijd om de sponde op te zoeken en aldus geschiedde en ook de jongeren sloten zich niet lang daarna bij aan en aldus keerde de rust weer tussen de bergen.

 

“ Het ogenblik om te ontspannen is wanneer je er geen tijd voor hebt”.

 

S’anderendaags zagen we dat de door ons versmade hapjes waren opgegeten en dit klaarde ons toch al goede humeur nog verder op. Wij ontbijten als ouwetjes met gebakken eieren en een voor een sloot ook de jeugd aan en kwamen we er achter wie de geiten ballen ,want dit waren het die door ons versmaad waren verorberd had want hij liep vrolijk te mekkeren. Na een rustig ochtendje werd het toch zoetjes aan tijd om de inertie van ons af te gooien onder het motto ‘ Kale koppen niet te stoppen maar gelukkig zijn het haringkoppen. Het was even puzzelen hoe we een ieder in het dal konden krijgen maar op een omissie na verliep alles vlekkeloos. “Nec impur viribus onus “ ( het gewicht evenaart de inspanning) en na een ferme wandeling werd er een gebrevetteerde uitbater gevonden die ons van bier kon voorzien. De barvrouw kwam uit Amsterdam maar daar kon zij ook niets aan doen en uit mededogen onthielden wij ons van grappen daarover. Ook Valkenburg wordt geteisterd door vrijgezellen partys en voor vijf euro (op je muil gauw! ) werden er nog wat blikken bier aangeschaft die de dames weer konden aanwenden voor hun feest. Na al dat gebier , nee geen “lapsus calami’ (schrijffout) werd het tijd om de benen te strekken en die waren na een kleine 50 meter genoeg gestrekt want de aanblik van een verwarmd terras was niet te versmaden en hier zaten we zo fijn en mede door de prettige bediening werd er besloten daar ook een eenvoudig avondmaal te nuttigen. Er was een speciale ruimte voor ons en terwijl de enige regen van het weekend op de ruiten kletterde deden wij ons te goed aan het eten. Er waren eerst mandjes brood die bereidwillig werden rondgedeeld door vlotte handen en hierna kwam het hoofdgerecht dat ook puik in orde was. De bierpomp vloeide ook rijkelijk en na het toetje kregen we ook nog een rondje van het huis. Als ik de naam van deze uitspanning niet vergeten zou zijn zou ik hem bij u van harte aanbevelen maar helaas laat mijn geheugen mij een beetje in de steek en zo zie je maar “vroeger was zelfs vroeger beter”. Hierna splitste de groep weer maar voor een ieder gold dat ook deze dag weer bijgeschreven kon worden als bijzonder geslaagd en met een riante glimlach belandden we uiteindelijk op onze sponde’s.

 

“Alles wat we zijn is het resultaat van wat we hebben gedacht. De geest is alles wat we denken en dat worden we.”

 

De dag die volgde op de vorige, volgens mij is dit meestal zo maar het vult dit verhaal weer lekker en zo maak je van gebakken lucht toch een smakelijk verhaal nietwaar , begon weer met een fijn zonnetje. Na een stevig ontbijtje en wassen en aankleden besloot een klein comité te gaan wandelen en in stede van naar Valkenburg te gaan de andere kant van de heuvel te bezoeken te weten Hulsberg. Dit was een dorpje zoals er velen zijn op zondag. Je kan er wilde stieren door de straten jagen zonder noemenswaardige ongelukken te veroorzaken. Na wat klimmen en dalen zagen wij een pittoreske uitspanning en aldaar namen we eerst een goede bak koffie en een enkeling al een biertje maar hij dronk niet over zijn longen dus dan is er niets aan de hand.Buiten stond er de hele tijd een bord uitdagend naar ons te lonken met erwtensoep en hier kregen we steeds meer zin in. We bestelden vier kommen maar keken lelijk op ons niet onaanzienlijk reukorgaan toen er nog maar drie beschikbaar waren. Gelukkig was de tomatensoep een prima pendant en zo kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht. Ondertussen werden er plannen gesmeed en als actieve voetbalclub kijk je uiteraard of er in de buurt nog gebald werd. Dit werd uitgezocht door de man wiens club de avond ervoor historisch gewonnen had en hij gaat vanaf nu als John de Bever door het leven want wij kregen die lach niet van zijn gezicht. De plaatselijke helden moesten spelen en na de achterblijvers ook enthousiast gemaakt te hebben werd er daar afgesproken. Het was niet zover lopen maar een onzer wist een korte route maar die voerde ons over een berg die de Cauberg deed verbleken maar we gaven geen krimp. We waren ruim op tijd want de kassa’a waren nog geeneens open en dit geld kon weer omgezet worden in muntjes waar daar helaas mee betaald moest worden. Langzaam aan raakte de groep compleet en de latere roeping kon drie euro aftikken tot hilariteit van de eersten en dit bracht ook weer mooie herinneringen aan Groesbeek boven.Het omroepen der spelers bracht ook nog wat verwarring want 11 en 12 werden samengevoegd tot twelf en daar sta je dan met je goeie Hollandse gedrag. Over de wedstrijd kan ik vrij kort zijn, 22 man en geen enkele gedachte . Je schrok al bijna als ze de bal naar iemand met een zelfde shirtje speelden maar dat gebeurde gelukkig niet zo vaak want we zijn nog al schrikachtig. Grote uitblinker was de scheids die zo was weggelopen uit de stal van Anky van Grunsven met een prachtige dressuur . Overenthousiast leidde hij de onaanzienlijke partij en hij floot net zo warrig als menig eredivisie scheidsrechters dus er is een grote toekomst voor de brave man. Daar waar je een vrije trap voor de ene partij verwachtte gaf hij die aan de ander en het in onze ogen slachtoffer een gele kaart. Dit werd uiteraard een grote bron van vermaak en dat was maar goed ook want ondanks een fijn zonnetje kregen we het van het vertoonde spel niet echt warm. Na het laatste fluitsignaal gebruikten we nog een drankje in de kantine om daarna af te zakken naar het huisje want er was nog een voetbal toetje te kijken.Bij het weglopen konden wij de dag van de leidsman nog compleet maken door hem te complimenteren met zijn leiding. De man straalde van oor tot oor en we hebben een klein vermoedden wat hij benevens badderen onder de douche gedaan heeft. Aan onze kant van het huisje hadden we geen ontvangst want wij hadden een dagschotel maar aan de andere zijde gelukkig wel . Ook over deze partij valt weinig meer te melden dan dat het meer spannend dan mooi was en het enige wat we ervan kregen was honger.

Gelukkig was er een bedrijf bereid een brommertje te sturen en nadat een keuze was gemaakt kon het wachten onder het genot van een muziekje beginnen. Nadat het eten gebracht was daalde er een weldadige stilte over het huisje. Deze was na de laatste hap ook weer zo verdwenen maar we werden nog wel verwend met een perfecte Irish Coffee waar menig restaurant nog een puntje aan kon zuigen. Hierna werd het tijd voor een spelletje waarin weer bleek dat spelregels maar richtlijnen zijn en spelenderwijs aangepast. Ook was het leerzaam want we weten nu dat Djakarta de hoofdstad van Aruba is, kijk daar kom je verder mee !

Wederom werd het kussen met een grote glimlach getoucheerd en schudde het bed af en toe nog van het lachen.

 

“Je kunt terug gaan naar veiligheid of vooruit naar groei”.

 

De dag erna was er het besef dat het er al weer opzat. Je kijkt er weken naar uit en nadat je twee keer met je ogen geknipperd hebt is het alweer afgelopen wat trouwens ook aangeeft dat het leuk is want als je bij je schoonmoeder zit zie je de wijzerplaat van de klok schuiven. Het enige voordeel is dat elk uur als een dag aanvoelt maar ik prefereer toch de eerste variant. We brachten de boel op orde en er was maar een glas gesneuveld dus dat is te overzien als je met 22 varkens op stap gaat. Er werd afgesproken om tot Gilze te Rijen om daar nog wat te eten en hoewel het vorig jaar in Breda prima was bevallen werd er op stevig aandringen van John besloten om naar Gilze te gaan. Hier was het eten en drinken overigens ook prima op orde dus we legden ons zonder al te veel morren bij die beslissing neer. We bleven nog wat dralen maar uiteindelijk moesten we toch afscheid nemen van elkander en gingen op huis aan. Ik wil een ieder nogmaals bedanken voor het vele lachen en de gezelligheid en ik kijk eigenlijk alweer uit naar het volgende uitstapje want als ik zo vrij mag zijn, we hebben een gemêleerd gezelschap niet alleen qua leeftijd maar ook qua pluimage maar het mengt geweldig met elkaar en zonder sentimenteel te worden , die leeftijd heb ik nog niet, het scheelt niet veel dank u wel , voel ik mij toch wel bevoorrecht onderdeel te mogen zijn van deze vrolijke bende !

 

“We worden allemaal geconfronteerd met een reeks grootse kansen , op schitterende wijze vermomd als onoplosbare problemen”.

 

 

De Eminent Grijze Reporter